A little bit of everything: Cambodia, Thailand, Malaysia

Ankor Wat, Cambodia

image

CAMBODJA

Ross, Elle, Anna en ik nemen de bus van Vietnam naar Cambodja. Het is geen lange reis, maar de airco werkt niet en we zitten op elkaar gep(l)akt op de achterbank. De grens oversteken gaat gelukkig aangenaam snel en eerder dan verwacht komen we in de hoofdstad Phonm Penh aan. Daar ontmoeten we Cheryl, een vriendin van Ross die de komende drie weken met ons mee reist. We besluiten 1 dollar cocktails te drinken om elkaar beter te leren kennen. We weten onmiddellijk dat het een leuke tijd gaat worden.

In Phonm Penh doe ik niet zoveel. Na mijn paniek aanval in het warmuseum in Vietnam, lijkt het me geen goed idee om naar The Killing Fields en S-21 te gaan. Ik besluit de dag lekker alleen door te brengen, met films kijken, lezen en schrijven. Het is genieten om even géén mensen om me heen te hebben, want met een grote groep reizen is soms best intens. ‘s Avonds gaan we met z’n allen naar de film The Killing Fields, omdat ik wel vind dat ik iets over de achtergrond van Cambodja moet weten. Het is geen aangename geschiedenis, 4 miljoen mensen zijn vermoord omdat ze te slim zouden zijn of er alleen al te intelligent uit zouden zien. Het is schrijnend. En de oorlog leeft nog steeds. Je ziet bijna geen oude mensen op straat en de rest van de bevolking wil zoveel mogelijk geld van je zien. Overal zie je straatkinderen die je armbandjes willen verkopen en net zo lang blijven zeuren tot je toegeeft. Of niet en dan worden ze heel agressief.

Phonm Penh is geen mooie stad, dus we besluiten door te reizen naar Sihanoukville aan de kust.

SIHANOUKVILLE

image

Sihanoukville is… trashy. De stranden zijn vervuild en de bars gevuld met hoeren. Gelukkig ontmoet ik hier wel weer Emma en Mairead, de Ierse meiden die ik in Nieuw Zeeland heb ontmoet en meerdere malen ben tegengekomen tijdens mijn reis. Het is St Paddy’s Day en met wie kun je dat beter vieren dan met je Ierse vrienden?!

Elle en ik doen een dagtrip naar Kampot, een oud stadje met Franse koloniale gebouwen. We struinen er wat rond en genieten van het zonnetje. Daarna nemen we al snel de boot naar Koh Rong, een prachtig eiland, erg primitief, maar heerlijk om ons even terug te trekken. Het strand is het zachtste zand dat ik ooit tussen mijn tenen heb gevoeld en de zee is helder blauw. Dit is het paradijs. We zitten in bungalows aan het strand en luieren de hele dag.

20140503-223705.jpg

Sinds Vietnam ben ik erg moe en ik heb een hele vervelende hoest. In Cambodja wordt het alleen maar erger. Als ik in de slaapbus van Sihanoukville naar Siem Reap zit, kan ik niet meer stoppen. Codeïne werkt niet en ik hou de hele bus wakker. Het is vreselijk. Aangekomen in Siem Reap besluit ik een tuktuk naar de dokter te nemen. Ik moet op bed gaan liggen en met een gigantische zaklamp kijkt de dokter in mijn keel. Bestraffend kijkt ze me aan. Ik heb een uitgebreide keelontsteking en als ik eerder was gekomen, had het makkelijker genezen kunnen worden. Nu moet ik meteen aan het infuus en ik krijg verschillend gekleurde pilletjes. Ik schrik me een ongeluk. Ik heb nog nooit in het ziekenhuis gelegen en nu bevind ik me in een kraakwit bed, met een infuus in mijn hand en een spin op het plafond. 3 uur moet ik blijven liggen en daarna iedere dag 2x per dag terugkomen om weer een paar uur aan het infuus te liggen. Gelukkig werkt het wel echt en besef ik me na een paar dagen hoe slecht mijn gezondheid de afgelopen weken is geweest.

SIEM REAP

image

Ondanks dat ik alles om mijn ziekenhuisbezoekjes heen moet plannen, kan ik toch heel veel doen in Siem Reap. Elle en ik bezoeken een waterdorp. Alle huizen zijn op hoge palen gebouwd, de locals zijn vissen aan het vangen in de rivier en de kinderen spelen aan de waterkant. Het is een plek die door nog niet zoveel toeristen is ontdekt en dat maakt het plaatje nog heel puur. Eindelijk wordt er eens niet om geld gebedeld of verwacht dat we dingen kopen. Wat een verademing. ‘s Avonds gaan we naar het circus. Even ben ik bang dat het een spektakel met dieren zal zijn, maar dat is gelukkig niet het geval. De voorstelling is gemaakt door kansarme jongeren. Ze zingen, dansen en net als in het echte circus is er een clown, een acrobaat en een slangenmeisje. Bijzonder om te zien en fijn om een bijdrage te kunnen leveren aan dit mooie project!

image

image

De volgende dag is Ankor Wat tijd. We staan onwijs vroeg op om de zonsopgang te zien. Het is prachtig. Een dag kan niet mooier beginnen. De rest besluit terug naar bed te gaan, maar Elle en ik willen ontdekken. We gaan de prachtigste tempels af en ondanks dat we druipen van het zweet blijven we de hele dag. Ankor Wat is echt één van de mooiste tempelcomplexen op de wereld en ondanks dat ik tempelmoe ben, kan ik hier nog wel dagen rondzwerven. Prachtig.

Na Cambodja halen Ross en Elle mij over om een weekje terug te gaan naar Thailand. Omdat ik nog geen afscheid kan en wil nemen, vlieg ik met ze mee. Naar Koh Phi Phi, in het zuiden van Thailand.

KOH PHI PHI

image

In Koh Phi Phi besluiten we helemaal niets te doen. Het is Cheryls laatste weekje en we willen zon, strand en feestjes. Ross en ik ontmoeten een groep jongens die samen met ons in Halong Bay waren in Vietnam en we hebben onwijs leuke dagen. We bouwen zandkastelen, drinken cocktails, dansen in de regen en Elle en ik dansen zelfs de limbo onder een brandende stok (Eng! Heet!) De straten van Phi Phi zijn gevuld met winkeltjes, restaurants met lekker eten, bars en massage salons. We kennen er al snel de weg en niemand heeft echt de behoefte om naar een andere plek te reizen.

De dag dat ik afscheid moet nemen van Ross en Cheryl huil ik tranen met tuiten. Ross is mijn reismaatje geweest sinds het begin van Vietnam. We hebben 6 weken samen gereisd, ik weet niet hoe ik verder moet reizen zonder hem. Hij is als een grote broer en met zijn 2 meter kan hij de beste knuffels geven. Wat ga ik hem missen. Maar ik heb in ieder geval een vriend voor het leven. We zien elkaar wel weer. In Australië, Schotland, Nederland of waar dan ook in de wereld.

Als we Cheryl en Ross hebben uitgezwaaid, besluiten Anna, Elle en ik naar de boten richting Langkawi, Maleisië te kijken. Dit blijkt echter een stuk duurder dan we hadden verwacht en eigenlijk moeten we binnen een uur op de boot richting Krabi zitten, om daar de volgende ochtend de bus te pakken. Éen probleem: we zijn te laat om uit te checken, maar hebben weinig zin om een hele nacht te betalen. Binnen 10 minuten (record!!) hebben we onze tassen gepakt en glippen we één voor één het hotel uit. Daarna rennen we gierend van de lach richting de pier. We weten het: slechte karma. Maar het is wel heel grappig.

Voor we het weten zijn we in Krabi, waar we op een locale markt stuiten met het lekkerste eten in tijden. Bij ieder kraampje staan we even stil om weer een andere lekkernij te proeven. Met volle buiken kruipen we in bed. Volgende stop: Maleisië!

MALEISIË

image

Het eiland Langkawi is rustig. We hebben de pech dat er een storm over dit gedeelte van Azië raast, het regent veel, dus we kunnen niet naar het strand. We besluiten de stijlste kabelbaan in Azië te nemen, om te genieten van het prachtige uitzicht over Langkawi en de omringende eilandjes. Vanaf de top van berg hangt een loopbrug om hoog in de lucht het water over te steken. Helaas is de brug dicht en kunnen we hem alleen van een afstandje bewonderen. De rest van de dag genieten we van lekker eten: nasi goreng, buttered chicken en naanbrood. Mmmm. ‘s Avonds liggen we op grote pittenzakken op het strand, wijntje in de hand, kijkend naar de sterren en we beseffen hoe gelukkig we zijn.

De bus naar Kuala Lumpur is de beste bus die ik in Azië heb gehad. We hebben ieder onze eigen stoel waar we 2x inpassen en we kunnen de stoel platleggen, zodat we kunnen slapen. Dat doen we dan ook, want de reis duurt oneindig en we stoppen onderweg niet voor eten. Gaar komen we aan in de hoofstad van Maleisië. Waar Ross op ons wacht. Verrassing. Voordat hij naar Australië vliegt wil hij toch nog graag tijd met ons doorbrengen.

Het hostel waar we slapen is fantastisch. Iedereen heeft zijn eigen ‘pod’. Je kunt je bed afsluiten met een gordijn, waardoor je je eigen mini kamertje hebt, compleet voorzien met bedlampje en stopcontacten (alles wat een backpacker nodig heeft!) De pizza’s en cocktails op het dakterras zijn heerlijk en er is zelfs een bioscoop in het hostel.

20140503-224136.jpg

We zijn maar 2 dagen in Kuala Lumpur, ik ben van plan later terug te komen. We bezoeken de grote tweelingtoren (indrukwekkend!) en bekijken de dure winkels die zich daar bevinden. Elle en ik gaan winkelen en ik koop een handtas waar ik absoluut geen plaats voor heb in mijn backpack (maar hij is zo mooi!)

Dan moet ik afscheid nemen van Elle. Sinds Vietnam samengereisd, we weten alles van elkaar, ze voelt als mijn beste vriendin. Elle komt uit Nieuw Zeeland, dus de kans is klein dat we elkaar nog vaak gaan zien. Gelukkig maken we wel plannen om af te spreken in Europa. Het is moeilijk en er worden wat tranen gelaten, maar het is tijd voor een nieuw avontuur!

20140503-230552.jpg

In Maleisië komt de heimwee. Ik heb in het ziekenhuis gelegen, gehoord dat James is overleden, afscheid genomen van Ross en Elle, in een korte periode een heleboel grenzen overgestoken, leuke nieuwe mensen ontmoet en een paar die ik liever zo snel mogelijk weer vergeet. Reizen is niet altijd leuk. Soms ben ik moe van het inpakken van mijn tas en wéér verplaatsen, mensen die alleen maar geld van je willen, afscheid nemen, afdingen. Na 5 maanden ben ik moe en vraag ik me af of het tijd is om naar huis te gaan.

Gélukkig gaat dat gevoel ook vanzelf weer over en kan ik me nu niet meer voorstellen dat ik ooit naar huis kom. Ik kan niet wachten om mijn ouders te knuffelen (en zelfs Coen ;) ) mijn familie weer te zien en eindelijk weer te kletsen met mijn vriendinnetjes. Maar tegelijkertijd ben ik nog niet klaar om te stoppen met reizen. Er is nog zoveel dat ik wil zien, zoveel om van te genieten, zoveel mensen om nog te ontmoeten. Aah, het reisvirus. Ik heb het flink te pakken.

admin

6 Comments

  1. Jaaa wat leuk om weer te lezen allemaal!!

    Geniet geniet geniet van je laatste weken, ik tel ondertussen de dagen af want ik vind dat je nu wel echt lang genoeg bent weg geweest :D

    XXXXXX

  2. Geweldig Lotte. Geniet nog even zoveel het kan! Ik verheug me op je verhalen en foto’s!

  3. Waanzinnig lieverd! Kijk uit naar het moment dat je er weer bent..we wijntjes kunnen drinken en heel veel kunnen kletsen ♥

  4. Pracht verhaal weer! Geniet van je laatste weken zolang het nog kan! Tot over 4 weken! Dikke knuffel!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *