Thailand: I’m still alive!

Cooking

Backpacker

Hallo Nederland! Ik leef nog! Ik had een beetje last van een ‘writersblock’ (of eigenlijk ben ik gewoon veel te druk met leuke dingen doen ;) ). 4 maanden ben ik nu van huis. Er is een hoop veranderd sinds ik uit Australië ben vertrokken. Zo ben ik nu niet in Maleisië, maar in Vietnam. Ik heb nog ‘maar’ 3 maanden te gaan. Ik begin een beetje zenuwachtig te worden dat deze maanden veel te snel voorbij zullen gaan. Ik wil nog niet naar huis. Nog lange niet. Maar gelukkig is het nog niet zo ver en hebben jullie nog een flink verhaal te goed over mijn 4 weken in Thailand.

Mijn hart breekt een beetje als ik opstijg en Sydney, Australië onder me zie verdwijnen. Ik kan me niet voorstellen dat dit deel van mijn reis er alweer op zit en ik naar Azië onderweg ben! 11 uur later land ik dan toch echt in Bangkok. Weg uit de westerse beschaving. Hallo Azie!!

KOH CHANG

image

Ik heb met mijn broer Coen en zijn vriendin Esther op mijn geliefde eiland Koh Chang afgesproken. Vorig jaar heb ik hier 10 dagen doorgebracht en ik sta te springen om terug te gaan. Ik neem dan ook meteen de minibus vanaf het vliegveld naar het eiland. De bus vertrekt om 11.00 en ik kom om 11.01 aangerend. Ik heb geluk. Ik kan nog mee. Uren later arriveer ik op Lonely Beach. Ik ben gebroken. Eerst 12 uur in de bus van Melbourne naar Sydney, toen 15 uur gewacht op mijn vlucht naar Bangkok, toen 11 uur vliegen en dan nog 6 uur met de bus. Ik heb geen accomodatie geboekt en met mijn rugzak om ga ik op zoek naar een hut. Gelukkig is er nog één bungalow vrij. Het is niet veel, een krakkemikkig bed, een deur die niet op slot kan van binnen, kieren en gaten en een gedeelde hurkwc. Maar de hut is wél van mij en voor het eerst in 3 maanden heb ik privacy. Lang kan ik er niet van genieten, want het is tijd om Coen en Esther te gaan ontmoeten. Ik zie ze van ver al aankomen, na 3 maanden Azië zijn ze lekker bruin en ze stralen. Ik krijg een beetje waterige ogen. Wat is het fijn om ze te zien en een stukje thuis bij me te hebben! We gaan eten bij mijn favoriete restaurantje, Stonefree, en de eigenaar herkent me nog van vorig jaar! Wat een welkom in Thailand zeg :).

De dagen met Coen en Esther zijn fantastisch. We gaan snorkelen, lekker eten, genieten op het strand, ik neem een Thaise massage. Ik kan me opeens weer luxe veroorloven na maanden op budget te hebben geleefd. Ik kan bijna niet geloven dat ik na 4 dagen alweer afscheid moet nemen. Het liefst had ik Coen en Esther de komende weken meegenomen, maar het is tijd om naar Bangkok te reizen en Sabine te zien.

BANGKOK & CHIANG MAI

Cooking

Er zijn rellen in Bangkok wanneer ik aan kom, waardoor de reis nog eens 2 uur extra in beslag neemt vanwege alle wegversperringen. Gelukkig ken ik Bangkok al en als ik me uitgeput uit het busje stort, kan ik onmiddellijk op zoek naar het hotel dat Sabine geboekt heeft. Ze komt me halverwege tegemoet en het is zo fijn om haar te zien! Alsof er niet ruim 3 maanden en een heleboel continenten tussen ons in hebben gezeten. Omdat we de meeste touristische dingen in Bangkok al gedaan hebben, en andere dingen niet bereikbaar zijn vanwege de rellen, besluiten we om het lekker rustig aan te doen. We gaan shoppen bij de weekendmarkt (hallo vintagejurken voor 2 euro!), nemen een massage en laten onze nagels doen. We ontmoeten Gregory, een Zwitserse jongen die ik in Australie heb ontmoet en we hebben heerlijke dag, terwijl we door de straten van Bangkok struinen en midden het centrum van de rellen terecht komen. Overdag is het niet spannend, Honderden mensen hebben de straten bezet en verkopen eten en souvenirs. Overal staan tentjes van de mensen die de straten ‘occupyen’. Het lijkt Lowlands wel. Toch horen we ‘s avonds over flinke opstanden en we besluiten de dag van de verkiezingen Bangkok te verlaten en naar Chiang Mai te vliegen. Better safe than sorry.

Ook in Chiang Mai zijn we al geweest, maar we willen nog even over de kilometers lange zondag markt struinen voordat we naar Pai gaan. Het is een stuk cooler in Chiang Mai en ik moet een sjaal aanschaffen (mijn lievelingssjaal ben ik ergens tussen Bangkok en Koh Chang kwijt geraakt). Brrr. Ik eet de heerlijkste Pad Thai bij een oud vrouwtje op straat (ik snap niet dat ik dit vorig jaar niet durfde!) In Chiang Mai besluiten Sabine en ik ook om een kookklas te volgen. We worden opgehaald door een vrolijke Thaise dame die ons meeneemt naar de markt. Daar vertelt ze ons van alles over verschillende ingredienten en wat wij het best in ons land kunnen gebruiken als we de Thaise ingredienten niet kunnen vinden. Met onze inkopen vertrekken we daarna naar haar keuken waar al onze potten en pannen al keurig klaar staan. We gaan vijf gerechten maken: Loempia’s, Pad Thai, Green Curry (en de pasta om het groen te maken :-) ) en Coconut Milk Soup. Uitgebreid en met humor legt onze lerares alles uit. Wist je dat het onwijs moeilijk is om Green Curry Paste te maken? Je moet zeker een half uur allemaal ingredienten stampen, totdat het eindelijk een mengelmoesje wordt dat je kunt gebruiken. Hallo armspieren. En wist je ook dat loempia’s HEELmakkelijk te maken zijn? Als ik thuis ben zal ik voor iedereen loempia’s uit de pan maken (ieks, wat beloof ik hier nu weer? haha). Na afloop mogen we alles opeten en ik kan je beloven dat ik nog nooit zulk lekker eten heb gegeten. Gelukkig hebben we een kookboekje meegekregen, zodat we thuis alles nog een keer over kunnen doen. Nu al zin in!

PAI

Pai

image

762. Zoveel bochten heeft de weg van Chiang Mai naar Pai. Het is even een flinke zit en na 4 uur en zoveel bochten ben je wel (een beetje) misselijk, maar Pai is het waard. Dit dorpje ligt in het noorden van Thailand in de bergen. Er heerst een hele relaxte backpackers cultuur, het eten is er goedkoop, het zonnetje schijnt en er is ook nog eens een heleboel te zien. Sabine en ik huren allebei een scooter en geloof me, ik spring nog liever 100x uit een vliegtuig dan dat ik dat ooit nog probeer op de zanderige Thaise weggetjes te rijden. Met 15 km per uur tuffen we over de weg, maar we zien wel de prachtigste dingen. We eten een hele lekkere cheesecake, drinken ijskoffie met bananensmaak, yummie, en belanden op een aardbeienboerderij, waar overal gigantische plastic aardbeien staan. Langs de weg staan olifanten, we rijden kilometers naar een waterval die opgedroogd is, zien de Pai Canyon (wow, het uitzicht!!) en gaan naar de Thaise hotpools. Helaas is het buiten zo warm, dat we weinig zin hebben om ons in het warme water te laten zakken. Zelfs van pootjebaden breekt het zweet ons uit. Een pool verderop is zo warm, dat de Thaise bevolking er hun eitjes in kookt. We rijden over een oude brug, die in de Tweede Wereldoorlog onder dwang van de Japanners is gemaakt en komen uiteindelijk uit bij een tempel met een gigantische witte Boedha. Het is een flinke klim naar boven op onze slippertjes, maar het uitzicht (en de Boedha) is prachtig. Terwijl ik van de stilte en het uitzicht geniet, denk ik: Ik wil hier nooit meer weg. Nooit meer naar huis. Voorzichtig klimmen we weer naar beneden en eindigen de dag in het zwembad. Even heerlijk afkoelen. De dagen in Pai zijn heel warm, maar de nachten zijn maar 9 graden. Dat is even wennen en we liggen dan ook flink in bed te rillen onder een heleboel dekens. Ik was vergeten hoe ‘het koud hebben’ voelt.

KOH SAMUI, KOH TAO & KOH PAGNANG

Tao

De ochtend dat we van Pai richting Koh Samui vertrekken, voel ik me niet zo lekker. Helaas komt dat de komende uren niet meer goed en moet ik regelmatig in een plastic zakje kotsen. Zelfs in het vliegtuig. Iew. Ik heb medelijden met Sabine en de mensen die naast me de zitten. Ik heb me de hele reis nog niet zo beroerd gevoeld. De weg naar Koh Samui is eindeloos, maar uren later komen we op het eiland aan. Vroeg naar bed om bij te komen van de reis en het overgeven. Koh Samui is geen eiland dat ik zou aanraden aan backpackers. Er zijn een hoop resorts en een hoop Russen, die vaak niet al te vriendelijk zijn. Het strand is er wel prachtig, dus ik kan eindelijk weer wat aan mijn kleurtje doen. De ijscomannen brengen seranades om hun ijsjes te kunnen verkopen (You scream, Iscream). Het is prima voor 2,5 dag.

Gelukkig vertrekken we al snel naar Koh Tao en dat is een heerlijk eiland. Er zijn restaurantjes aan het strand en ik kom de eerste avond twee jongens tegen met wie ik een tour heb gedaan in Australie! Wat een feest. De volgende dag wordt er een gesnorkeld bij een prachtig zandstrand. Ik begin snorkelen nog leuk te vinden! In Koh Tao besluiten Sabine en ik dat we allebei een andere richting op willen met onze reis en de volgende dag vertrek ik naar Koh Pagnang voor de fullmoonparty.

image

image

De fullmoonparty is een van de bekendste en populairste feesten in Thailand. Iedere volle maan verzamelen ruim 30.000 mensen zich op het strand om tot in de vroege uren te dansen. Ik heb een hostel aan het strand geboekt en ik heb nog nooit zo’n krocht gezien, maar het was waard. Al snel heb ik een leuke groep backpackers om me heen om lekker te dansen in het zand en om op olifanten door de jungle te trekken. De fullmoonparty zelf is niet zo heel bijzonder. Vooral heel veel mensen die dronken of high zijn. Wat wel heel leuk is, is dat iedereen beschilderd de avond door gaat. Met een paar fluoriserende (en tijdelijke) tatoeages begeef ik me in het feestgedruis. Gelukkig ben ik met een groep stoere mannen en overleef ik het feest zonder kleerscheuren (en ik lig zelfs voor zonsopgang in mijn bed). De volgende dag stroomt het hele eiland leeg, maar ik blijf nog een nachtje. ‘s Avonds ben ik met de overgebleven meiden in mijn hostel uitgenodigd voor een barbecue op een privé strand. We genieten van heerlijk eten, een biertje en de zonsondergang. Dit is het leven. Dit is waarom ik op reis wilde. Intens gelukkig zijn van alle kleine dingen om me heen.

BACK TO BANGKOK

image

De volgende dag vertrek ik met de nachttrein naar Bangkok. Dat is een heel avontuur en gelukkig ontmoet ik een jongen om mee te praten, om de starende Thaise mannen bij me weg te houden. Toch een beetje eng rond middernacht bij een leeg, donker station. De bedden in de trein zijn prima en door een gordijntje dicht te schuiven heb ik genoeg privacy. Ik val meteen in slaap door het geschommel van de trein en ik word de volgende ochtend wakker in Bangkok, maar 4 uur vertraagd. In mijn hostel zie ik stomtoevallig de groep meiden van Koh Pagnang weer en we maken er een leuk afscheidsfeestje van. Mijn laatste dag Thailand reis ik naar het oude tempelcomplex Ayuthaya, omdat ik nog een beetje cultuur wil snuiven. Het is prachtig en ik geniet met volle teugen, ondanks dat ik alleen ben (met een bus vol Japanners). ‘s Avonds neem ik afscheid van Sabine, die naar Australië vliegt en ontmoet ik weer stomtoevallig de jongens uit Australië. Wat is de backpackwereld toch klein.

Mijn Thailand avontuur zit er voorlopig weer op. Omdat ik er vorig jaar al geweest ben, vond ik het niet zo intens als de voorgaande maanden en na 4 weken ben ik ook wel even klaar met de Thaien, dus heb ik besloten om naar Vietnam te vliegen voor een hele nieuwe ervaring! Ik moet eerlijk bekennen dat ik Nederland geen seconde mis en allerlei manieren de revue laat passeren om toch vooral niet naar huis te moeten. Vrees niet. Ik heb mijn ticket (nog ;) ) niet omgeboekt en ik ben 30 mei weer op Nederlandse bodem.

To be continued….

admin

3 Comments

  1. Hehe.. ik moet het nog zien dat je terug komt in mei… als ik dit zo lees krijg ik zelf de reiskriebels! Fijn om te lezen dat je het zo naar je zin hebt, nog lang niet denken aan thuis hoor!! Dikke zoen van je tante!

  2. Ohhh wat fijn om te lezen.
    Je doet de dingen die ik nooit gedaan heb, nooit gewild heb maar laatste tijd steeds aantrekkelijker lijkt. De wereld zien, en er van genieten.

    Enjoy!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *