Goodbyes break my heart

Skydive 011

20131128-184939.jpg

Ik zal het maar eerlijk zeggen. Ik ben niet goed in afscheid nemen. Dag zeggen tegen mensen die ik waarschijnlijk nooit meer ga zien, breekt mijn hart. Van alles op deze reis valt het afscheid nemen me het zwaarst. Je begint met een bus vol mensen, je bouwt vriendschappen op. En dan komt het moment dat je afscheid moet nemen van de leukste groep mensen waar je die maand mee hebt opgetrokken. Je beleeft zoveel mooie momenten samen. Binnen een halve dag ben je beste vrienden, een half uur dansen en je bent tot over je oren verliefd. Emoties slaan hier in als een bom. Je geniet van wijntjes op het strand en de lekkerste Fergbergers in Queenstown. De zon schijnt, je bent 24/7 samen met je nieuwe beste vrienden en dan komt dat afscheid.

ABEL TASMAN NATIONAL PARK

Met de boot gingen van we Wellington naar Picton. Ondanks de mooie uitzichten heb ik alleen maar geslapen. Vanuit Picton reden we naar het prachtige Abel Tasman natuurgebied. Het is een van de mooiste natuurgebieden op het Zuider eiland. We sliepen in kleine hutjes, de zon scheen. We hadden een barbecue en kampvuur en ik besloot om vroeg te gaan slapen en even wat tijd voor mezelf te nemen.

De volgende dag besloten Ditmar en ik om een wandeling te maken. Ditmar had de Tangariro walk in 4,5 uur gelopen (ik in 7) dus ik maakte me wel een beetje zorgen over het tempo van deze wandeling, maar dat ging gelukkig helemaal goed. In 7 uur liepen we 24 kilometer en halverwege konden we ook nog even genieten van het strand. Het was prachtig. Helaas had ik wel gigantische blaren gelopen, waardoor ik 4 dagen geen schoenen aan kon! Auw. ‘s Avonds kwam de volgende Straybus aan en daar zaten m’n Ierse vriendinnetjes in, wat superfijn was om hen te zien! We hadden weer een kampvuur en we gingen op tijd naar bed om door te te reizen naar Punakaki.

PUNAKAKI

Punakaki was meer een tussenstop naar Franz Joseph. Dat was een beetje jammer, want daardoor zaten we de hele dag in de bus. Ook was er iets verkeerd gegaan met het boeken van de accomodatie, waardoor een aantal van de groep in een camper op de camping terecht kwamen (ja, helaas ik ook). Wat onwijs jammer was, omdat er net een groepje hele leuke mensen op de bus was gestapt. We zagen die dag nog wel Pancakes rocks, een heleboel grote, platte stenen die er uit zien als opgestapelde pannenkoeken. Op de camping aangekomen zijn Ditmar en ik uit pure verveling maar de kroeg in gegaan en had ik meteen een goede reden om mijn dagboek bij te werken. De tijd gaat zo snel dat ik nu alweer vergeten ben wat ik twee dagen geleden heb gedaan. De volgende dag ging ik met een groepje bone carven. De begeleidster had samen met haar dochter een boomhutje in het bos gebouwd, er lagen stapels bot en er hingen overal symbolen. We mochten zelf een symbool kiezen om te gaan carven. Ik besloot voor het ‘infinity’ symbool te gaan. Het staat voor de oneindige liefde voor mijn ouders en broer en dat ik altijd trouw moet blijven aan mezelf. Als ik me even niet goed voel, dan werp ik een blik op het armbandje. Ik moest flink wat schaven en schuren voordat het bot van een koe eindelijk in vorm was, maar het was een hele leuke ervaring.

FRANZ JOSEPH, WANAKA

We reden door naar het natuurgebied Franz Joseph, waar je gletsjers kunt bewandelen. Ik kreeg geen kriebels in mijn buik van deze gletsjer, dus ik besloot uren uit te slapen en in de middag naar the hot pools te gaan voor een heerlijke massage en uren weken in de warme zwembaden samen met de Canadese Alana. Omdat er continu mensen om me heen zijn is het soms lekker om even tijd voor mezelf te nemen. Ik had echt even dat momentje nodig. De avonden in Franz Joseph bestonden uit feestjes en gezelligheid.

De volgende dag reden we naar het prachtige dorpje Wanaka, waar we met een boot het water op gingen en op een strandje naar de ondergaande zon keken. Ik voelde me op dat moment zo gelukkig en geliefd, dat ik wilde dat het voor altijd zo duren. Dat deed het natuurlijk niet en daarom aten we maar hamburgers en maakten we het laat in de hostelbar.

QUEENSTOWN

Queenstown was. Ongelooflijk. Dit was de leukste, fijnste stad waar ik geweest ben. De zon scheen op het water. We konden tot laat op het strand zitten en we deden alleen maar fijne dingen. Zoals the Ludge. Daarvoor moesten we met kabelbaantjes de berg op en vervolgens met kleine karretjes naar beneden racen. Ik was natuurlijk zo sloom als een slak, terwijl de jongens aan alle kanten voorbij sjeesden, maar het was hi-la-risch. Zo hard gelachen en na afloop grote pints met cider gedronken. Iedere avond was feest, we zijn naar de film The Hunger Games geweest, hebben geluierd op het strand en zijn gaan frisbeegolfen (waarbij je frisbees in zo min mogelijk worpen in een basket moet gooien, heel grappig met een flinke wind van het meer). We aten miljoenen fergburgers en ik ging met Kim en Emma luxe uit eten om nu echt afscheid te nemen.

En dan heb ik nog het allergaafste niet verteld. In Taupo wilde ik al parachute springen en ik dacht: als ik het nu in avonturenstad Queenstown niet doe, dan gebeurt het niet meer. Dus slikte ik moeizaam en boekte de skydive samen met de Ierse Denice en Amanda. Wat waren we ‘s ochtends zenuwachtig. Nerveus liep ik over het vliegveld rond, werd ik in mijn pak gehesen en kreeg ik een bril en een muts op. Gelaten liet ik het over me heen komen, luisterend naar de instructies. En toen was het zo ver. Samen met mijn expert en mijn camaraman (en nog 5 andere trio’s) kropen we het vliegtuig in en stegen we op. Ik werd helemaal aan mijn expert vastgesnoerd, mijn cameraman maakte nerveuze foto’s van mij en toen waren we op 12.000 ft en wist ik dat ik niet meer terug kon. Opeens zat ik aan de rand van het vliegtuig, de wind waaide in mijn gezicht, mijn voeten bungelde in het niets, en dan is het ‘jump’. Ik was totaal niet bang, dacht alleen maar: lets go! En dan val je. 45 seconden lang val je naar beneden en is de lucht de aarde en de bergen zijn de lucht en je wangen wapperen en je valt en valt en de cameraman zweeft voor je en geeft je een hand en je valt en lacht en dan gaat de parachute open en dan vlieg je! Je ziet het meer, de stad, de bergen. Ik heb nog nooit zoiets moois meegemaakt. Ik zou het nog honderd keer opnieuw doen. Oh Queenstown. Ik ben later die dag nog met Jorn en Andy meegeweest naar hun bungeejump en dat was pas eng! Maar ik zou echt 10x van zo’n brug afspringen als ik niet weer afscheid moest nemen.

Want dat afscheid kwam er. Voor de bus, met tranen in mijn ogen. Ik voelde vanaf het begin dat ik in Queenstown had moeten blijven, voor een paar extra dagen maar. Maar ik stapte op de bus en ging door. Ik zit nu in een bus waar iedereen elkaar kent, een hechte groep is en ik voel me hopeloos verloren. Het Zuider eiland was een prachtige droom, waar ik nu uit ontwaak. En het doet een beetje pijn. Gelukkig zie ik Ditmar (gewoon een vriend!) in Wellington weer en dat is al over 2 dagen

Ik mis jullie. XXXXX

admin

6 Comments

  1. Fijn om weer een blog van je gelezen te hebben lieverd…en idd afscheid nemen is zwaar *** hihihi, maar komt helemaal goed! Have fun chickie xxx

  2. Hai Lotte. We hebben weer genoten van je prachtige verhaal. Waar het voor ons een genietmoment is, is het voor jou soms naast het genieten wel heel even zwaar. Dikke kus

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *