Indonesia, Malaysia and back again

image

image

Vanuit Kuala Lumpur vlieg ik naar Bali. Ik hoef gelukkig niet bang te zijn om alleen in Bali te zijn. Ik heb met de Australische Kataryna afgesproken. We hebben elkaar in Vietnam op verschillende plekken ontmoet, maar nooit de kans gekregen om samen te reizen. Kateryna deed alles op de motor (zo stoer ben ik niet). Via Facebook houden we contact en we blijken allebei tegelijk naar Bali te gaan. Kateryna heeft alleen alle toeristische dingen al gezien en wil graag naar het eiland Gilli Trawang, vlakbij Lombok. Ik stem toe, dat lijkt me wel wat. Ik kan daarna de tempels wel gaan bezoeken.

BALI

image

Ik kom laat aan in Bali, de rij voor de douane duurt uren en de eerste de beste taxichauffeur probeert me op te lichten. Ik heb de verhalen wel gehoord, maar had gehoopt dat ik er niet meteen mee te maken zou krijgen. Gelukkig wacht Kataryna in het hostel op me, met een grote groep mensen. Ze zijn spelletjes aan het spelen en ik schuif aan. Binnen een paar minuten vraagt een jongen hoelang Kateryna en ik al samen reizen, omdat we exact dezelfde dingen zeggen. Uum, 5 minuten? Ondanks de lange reis en het afscheid met Elle, besluit ik met de groep mee te gaan dansen in de skybar, een bar met wel 6 of 7 verschillende zalen om te dansen. Het wordt een lange, leuke avond.

Het is de volgende dag dan ook wel even pijnlijk om vroeg op te staan voor de boot naar Gilli Trawang. We reizen samen met Tom, Anna, Caitlyn, Sherlyn, Ohad en Opal en met z’n allen besluiten we bungalows te huren in plaats van in een hostel te verblijven. Het is een stuk goedkoper om de kosten van een bungalow te delen. Op Gilli T doen we niet zoveel. We fietsen het eiland rond, gaan naar het strand, snorkelen (ik stap op een zee-egel! Auw) en gaan naar feestjes. We eten iedere dag het allerlekkerste eten op de locale foodmarket waar je je bord zo vol kunt laden als je zelf wil. Het is een verademing om even niet mijn tas in te pakken en lekker te genieten op één plaats. Iedere dag besluiten we naar een nieuwe plek te gaan, maar 9 dagen later zijn we nog steeds op hetzelfde eiland. Oeps.

image

image

Het is moeilijk om te vertrekken, maar als we dan eindelijk gaan, reizen we door naar Ubud. Ook daar vinden we een leuke bungalow, met een prachtig zwembad in de tuin. Waarom zouden we hier ooit nog weggaan? De weg naar ons hotel gaat langs Monkey Forest waar, je raadt het al, een heleboel apen zitten. Daardoor is het soms een hele belevenis om veilig in ons hotel aan te komen. Die apen zijn verschrikkelijk agressief! Ieks.

In Ubud maken we een fietstocht door de rijstvelden. De bedoeling is eigenlijk om ook tempels te bezoeken, maar helaas worden we opgelicht, waardoor we alleen na lang aandringen een tempel bezoeken waarvan we de naam niet eens weten. Een beetje een aanfluiting, maar wel mooi om de landschappen gezien te hebben. De volgende dag gaan we white water raften. Ook een hele belevenis! Natuurlijk val ik uit de boot. In Ubud brengen we ook veel te lang door zonder echt iets te zien of te doen. Ik geniet van het lekkere eten, de zon en de fijne mensen met wie ik samen ben. Het leven is mooi.

image

Onze laatste stop in Bali is Pedang Pedang/Uluwata. Twee stranddorpjes met de beste surfspots. Tom, Kateryna, Sam en ik surfen allemaal niet, maar het is leuk om toe te kijken en naar de surffeestjes te gaan. We huren scooters om rond te touren en we bezoeken de watertempel in Uluwatu. De tempel opzich stelt niet zoveel voor, maar het uitzicht op het water en de zonsondergang zijn indrukwekkend.

Eigenlijk wil ik mijn visum voor Indonesië verlengen, maar als ik de kosten hoor, besluit ik met Kateryna mee terug te vliegen naar Maleisië om daar toeristische dingen te doen en later terug te vliegen naar Indo. Ik ben dan wel 3 weken op Bali geweest, maar veel heb ik niet gezien. Oeps. Ik ben geloof ik een beetje moe van alle verplichte toeristische trekpleisters.

MALEISIE

image

Terug in Kuala Lumpur ontmoeten we Caitlyn weer. Zij was samen met ons op Gilli T. We willen allebei graag de beroemde Batucave tempel bezoeken, een hindoeïstischs tempel vlabij KL. De trappen naar de tempel in de grot zijn indrukwekkend (en een beetje eng vanwege apen), maar binnen in de tempel zijn we flink teleurgesteld. Er staan een paar standbeelden, maar verder is het vooral een grote donkere grot. Superjammer! ‘s Avonds eten we heerlijk Indisch eten (daar zijn ze erg goed in in Maleisië) en we nemen afscheid van Caitlyn. Zij gaat naar huis.

image

Dan is het tijd voor Kateryna en mij om aan een toeristisch rondje te beginnen. We reizen eerst af naar The Cameron Highlands, beroemd vanwege zijn prachtige theeplantages. We zijn in shock als we er achter komen dat het maar 15 graden is in dit gebied! Waar zijn de sokken en jurkjes met lange mouwen? Brrrr dit zijn we niet meer gewend. De dagtour rond The Cameron Highlands is leuk, maar wel een beetje saai. We bezoeken de theeplantage, een aarbeienkwekerij, een bloemkwekerij, een honingfabriek en een vlindertuin. Het kost geen drol, dus maken we er een leuke dag van, maar het is zeker geen spannende activiteit.

De volgende dag reizen we door naar het nationale Tahman Negara park. Daar willen we een paar tochten door het oerwoud maken. Om in het dorpje naast Tahman Negera te komen, moeten we 3 uur in een bootje over de rivier varen. Dat blijkt een hele uitdaging te zijn als we beiden na 30 minuten al moeten plassen. Gelukkig zijn ze daar in het dorp op voorbereid. Er wacht ons een superschoon westers toilet aan de kade. Het dorp waar we terecht komen is kaal. De accomodatie is slecht en er zijn bijna geen eettentjes. Gelukkig maakt het park het helemaal goed. Ondanks dat het warm is, maken we mooie tochten, waaronder The Canopywalk, waarbij je over een gammele brug over de jungle loopt. Een fantastische ervaring. Alhoewel er 0 andere backpackers te vinden zijn, genieten we met volle teugen.

image

Na dit nationale park vliegen we naar het Maleisische gedeelte van Borneo om Orang Utans te zoeken. De eerste dag maken we een gigantische wandeling naar de top
van mount Santubong. Het is een helse klim, waarbij we ons soms via touwladders omhoog moeten hijsen. Echt iets voor de meest onsportieve backpacker die er in Zuidoost Azië rondloopt. Ik red het net niet tot de top, ik ben moe, zeiknat van het zweet en ik durf niet hoger te klimmen. Kateryna klimt wel tot de top. De weg naar beneden is geen pretje, maar het gaat gelukkig een stuk sneller dan omhoog.

De volgende dag heb ik zo’n spierpijn dat lopen verschrikkelijk pijn doet. Daarnaast gaat het ook nog eens regenen, waardoor onze dagen op Borneo letterlijk in het water vallen. Gelukkig kunnen we nog wel naar een gebied waar wilde Orang Utans rondslingeren en dat is bijzonder.

JAVA EN TERUG NAAR BALI

image

Omdat ik vind dat ik er geweest MOET zijn, besluit ik een goedkope vlucht naar Java te boeken. Kataryna gaat niet met me mee. Zij gaat alvast naar Koh Tao om te duiken. Ik zal haar daar over een week weer ontmoeten.
Java is indrukwekkend. Iedereen roept hoe vreselijk Jakarta is, maar ik vind het er geweldig. Waarschijnlijk ook omdat ik maar 1 dag blijf. Jakarta heeft heel veel Nederlands invloeden en er is zelfs een heel gedeelte Batavia dat precies Nederland is. Op het plein waar het oude stadhuis staat, ontmoet ik een local die me tegen een kleine vergoeding wel wil rondleiden. Zijn Engels is goed en al snel kletsen we honderduit terwijl hij mij allemaal verhalen vertelt over de geschiedenis van Java. Op de middelbare school heb ik veel les gehad over Nederlands Indië en ik vind het dan ook reuze interessant om alles met mijn eigen ogen te zien. Meneer de Bruin zal trots op me zijn.

image

image

Na Jakarta neem ik de trein naar Yogyakarta, bekend door de Borobudur en de Prambanan tempel. Het is een lange zit (9 uur!) en de airco is kapot. Pfff. Gelukkig vind ik snel een leuk hotel, waar ik een Nederlands stelletje ontmoet, met wie ik een beetje door de stad rondstruin. Ik vind de mensen op Java vele malen aardiger dan op Bali. Ze zijn allemaal echt vriendelijk en willen je helpen. (En alle mannen willen met me trouwen, haha. In Jakarta hielp een man me de straat oversteken om vervolgens ‘I Love You, I Love You’ te roepen :-) ). De volgende dag vertrek ik om 5 uur ‘s ochtends om de zonsopgang bij de Borobudur te zien. Het is mooi, de tempels zijn wel interessant, maar na Angkor What is niets meer écht indrukwekkend. Dat is jammer. Wat alles wel grappig maakt, zijn de groepen schoolkinderen (en docenten!) die met me op de foto willen. Het duurt me een extra uur om de Borobudur rond te lopen,

Dezelfde avond vlieg ik terug naar Bali om daar nog wat dingen te bezoeken. Ik had op Java graag naar Surabaya gewild. Mijn opa is daar naar de Tweede Wereldoorlog een tijd geweest en ik had er graag rondgelopen, zoals ik 3 jaar geleden Paramaribo bezocht waar mijn oma is opgegroeid. Helaas zit het er deze reis niet in, maar ik wil nog veel meer ontdekken op Java dus ik zal zeker terug komen.

Op Bali ontmoet ik weer een leuke groep mensen, met wie ik iedere avond ga eten nadat ik overdag tempels heb bezocht. Helaas vind ik de tempels niet indrukwekkend en ben ik teleurgesteld. Ben ik hierom helemaal terug gekomen naar Bali? Wat wel een hele interessante ervaring is, is als ik naar handlezer Agus Sihman ga. Hij weet een heleboel over mijn persoonlijkheid te vertellen en vertelt dat ik nog lekker 2 jaar moet blijven reizen! Dat klinkt me wel heel goed in de oren! Dus wie weet :) er zijn al nieuwe plannen in ieder geval.

KOH TAO

image

Na een paar dagen Bali vlieg ik terug naar Bangkok en neem de bus en boot naar het prachtige eiland Koh Tao, waar ik mijn lieve reisvriendin Kateryna weer zie. We lijken onwijs veel op elkaar qua doen en laten, dragen elkaars kleding en genieten van elkaars gezelschap. Het was vriendschap op het eerste gezicht en ik kan me niet voorstellen dat ze straks niet meer dagelijks bij me is. Ik ga haar zo missen.

Hier op Koh Tao hebben we een bungalow gehuurd samen met het stel Lucy en Charlie, duikbuddies van Kataryna. Ik lig op het strand, lees, schrijf en ‘s avonds gaan we naar feestjes. Verder doe ik helemaal niets. De laatste twee weken zijn echt vakantie vieren en niet rondreizen zoals ik afgelopen maanden heb gedaan.

7 maanden zijn voorbij gevlogen en op het moment van schrijven heb ik nog maar 5 dagen te gaan. Ik vind het doodeng om naar huis te gaan. Behalve mijn familie en vrienden wacht er vrij weinig in Nederland en ik heb zo’n vermoeden dat ik niet lang zal blijven. Ik heb het al vaker geschreven, maar ik denk dat mijn reisvirus voorlopig niet uit mijn systeem zal verdwijnen. Sorry Nederland! Maar ik ben wel heel blij dat ik jullie al bijna weer in mijn bruine armen kan sluiten! Tot over een paar nachtjes!

Vrijdag 30 mei, 9.15 ben ik weer op Nederlandse bodem.

admin

4 Comments

  1. Ah lotte geweldig. Ondanks dat jij het fantastisch hebt daar..ben ik blij om je bijna weer te mogen knuffelen! Enjoy the last days!! Xxxx♡

  2. Zo zie je Lotte hoe het tij kan keren. Ik heb bewondering voor je en wat leuk dat het enthousiasme is toegeslagen. Dat maakt de reis heel wat mooier. Wat zal iedereen blij zijn om je weer in je armen te sluiten :) geniet nog van je laatste dagen en liefs vanuit Ridderkerk xxx

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *