Inner Rambo

Tongariro Alphine Crossing, Mount Doom, New Zealand

Mount Doom
Ik ben in Nieuw Zeeland! Ik leef nog! De laatste vlucht van Sydney naar Auckland leek eindeloos te duren, maar gelukkig werd ik warm onthaald. ‘Hello love, your pants look aaaaamaaazing’ zei de douane beambte. ‘Thanks, my mother made them’ ‘Well, tell your mother she did a great job. I love it’. Hallo, Nieuw Zeeland! Soms geloof ik nog niet helemaal dat ik écht aan de andere kant van de wereld zit, met 12 uur tijdsverschil, helemaal alleen. Al ben ik nog geen seconde alleen geweest.

Sorry voor de lap tekst, maar het wil nog niet echt lukken om foto’s te uploaden. Alles is zo traag! Jullie houden ze te goed.

AUCKLAND

In Auckland aangekomen, ging ik meteen naar mijn hostel. Base Auckland. Ik kreeg een sleutel van een kamer met 8 personen, maar daar aangekomen bleken alle bedden al bezet! Ik kreeg een andere kamer, installeerde mijn spullen en ging naar beneden om een pizza bij Domino’s te halen (ja, die hebben ze hier ook!) Ik had me helemaal ingesteld op een rustige avond met mijn pizza en mijn boek, maar ik raakte meteen in gesprek met een paar meiden. Ik at mijn pizza, terwijl ik ademloos naar hun backpackavonturen luisterde. Ze haalden me al snel over om ook nog even mee te gaan naar de bar beneden. Daar dansten we op hele foute muziek en dronken glow cocktails (iets met blue curacao). Het was een heerlijk begin van mijn reis. Terug in het hostel lag er iemand in mijn bed! Dus heb ik al mijn spullen gepakt en ben naar de kamer van mijn nieuwe vrieden verhuisd. De volgende ochtend ontbeten en samen met een van de meiden Auckland in gegaan. We hebben Mount Eden beklommen, een vulkaan die niet meer actief is. Het uitzicht op de stad was prachtig. Het weer is hier overdag erg goed, maar de ochtenden en avonden voelen ijzig koud. ‘s Avonds met een hele groep meiden naar een lichtjesfestival net buiten de stad geweest. Dat was indrukwekkend en erg leuk. Het is jammer dat ik niet meer van Auckland heb gezien, maar ik heb besloten iets eerder terug te gaan, zodat ik nog 3 volle dagen heb om de hoogtepunten te bekijken.

STRAY

De volgende ochtend werd ik opgepikt door de busorganisatie Stray. Zij rijden vaste routes door NZ en je kunt uitstappen waar je wilt en ook langer op plekken blijven. Ik gebruik de bus meer als een rondleiding door het land, al moet ik zeggen dat dit niet echt avontuurlijk is, want alles wordt voor je geregeld. Ik moet alleen zorgen dat ik drie keer per dag kan eten en zelfs dat wordt soms geregeld ;). Maar het is een heerlijke manier om mensen te ontmoeten. De eerste dag gingen we speeddaten. Iedereen die aan het gangpad zat in de bus moest iedere 5 minuten een stoel naar achteren gaan zitten. Zo had je al snel met de halve bus gesproken. Superleuk! Er zaten veel Nederlanders in de bus en dat is opzich wel makkelijk communiceren, al gaat het met alle Ieren, Duitsers en Canadezen ook prima. Als een echte backpacker heb ik nu een koeltasje van de supermarkt waar al mijn eten in zit. Aangekomen in het hostel gaat die tas onmiddellijk de koelkast in. Heel handig om niet iedere dag nieuw eten te moeten kopen.

HAHEI, RAGLAN

De eerste stop met de bus was naar het kustplaatsje Hahei. We sliepen in 8-persoonsbungalows, zonder sloten op de deur. Iedereen is hier zo vol van vertrouwen. We maakten een lange wandeltocht naar Cathedral Cove. Een deel van The Cronicles of Narnia is daar opgenomen. De tocht was zwaar en warm, maar wel de moeite waard. ‘s Avonds gingen we nog naar Hot Water Beach. Daar kun je een kuil in het zand graven en komt er heerlijk warm water uit de bodem zetten. Wij hadden daar geen tijd voor, maar het was bijzonder om de stoom van het strand af te zien komen en hallo, pootje baden!
De volgende dag reden we door naar Raglan, daar kon je leren surfen (maar dat bewaar ik tot Australië). Onze hutjes zaten in het regenwoud en het uitzicht was zee, bomen en bloemen. Zo ontspannen. We besloten lekker in het zonnetje te luieren en een boek te lezen. ‘s Avonds geprobeerd de zonsondergang te zien, maar we waren te laat. Daarna tot laat op de veranda gezeten en gepraat over de belangrijke dingen des backpackersleven.

WAITOMO CAVES

In Waitomo heb je duizenden grotten onder de bergen. Je kunt er allemaal verschillende tochten maken en ik had besloten om mijn innerlijke Rambo naar buiten te laten en ging op de Tumu Tumu Toobingtocht. Ik was wel een beetje nerveus, want ik ben licht claustrofobisch, maar ik moest het toch gaan proberen, dus daar ging ik hoor. In een wetsuit, witte kaplaarsjes en een helm op mijn kop. De afdaling de grotten in was meteen al doodeng en smal en even dacht ik er aan om het op een rennen te zetten, maar ik daalde het trappetje af en bevond me in een donkere grot. De hele tocht was door water waden (of zwemmen!!) en over rotsen klauteren. Het was glibberig en donker. Soms moesten we zonder lampjes door de grotten schuifelen, alleen houvast hebben aan de schouders van de persoon voor je. De miljoenen glimwormen die in de grotten leven zorgen er voor dat de hele tocht magisch is. Zeker op het moment dat je in grote, zwarte, rubberen banden door meterslange tunnels drijft. Er waren een paar enge momenten. Zo moesten we door een gang kruipen, zo smal dat je geen kant uit kon. We mochten ons licht niet aan doen, zodat we niet konden zien waar we heen gingen en hoe ver we nog moesten. Ik bleef maar denken: als er nu iemand in paniek raakt zijn we de lul. Gelukkig kwamen we allemaal heelhuids uit de gang die ‘het geboortekanaal’ wordt genoemd. Één keer ben ik hysterisch geworden. We moesten door een gat kruipen dat zó klein was dat ik onmiddelijk begon te hyperventileren toen ik het zag. “I’ll go back”, zei ik vol afschuw. Gelukkig bleek ik er omheen te kunnen, maar ik had wel even knikkende knietjes. Ik weet niet of ik snel nog een tocht als deze zou maken, maar ik ben wel ontzettend trots dat ik het gedaan heb! Mijn innerlijke Rambo doet een dansje (of is dat dan weer niet Rambo genoeg?)

MAORI’S

Twee keer ben ik bij de Maori’s geweest. Dat was twee avonden achter elkaar en misschien iets te veel van het goede. De eerste keer waren we op een heilige plaats, de Wharenui. We deden allemaal rituelen, zoals elkaar begroeten door de neuzen twee keer tegen elkaar te drukken (intiem!). We sliepen met de hele groep in een grote zaal, het voelde net als een slaapfeestje in groep 8. De Maori’s kookten traditioneel voor ons (veel pompoen en zoete aardappel) en gaven ons een show en lessen van hun dansen. De haka voor de mannen en de poi voor de dames. Ik heb nog even lekker met m’n billen staan schudden. Helaas was het allemaal een beetje amateuristisch en kreeg ik niet echt de Maori-vibe. De volgende dag werden we ontvangen door een andere familie op een prachtig landschap. Ik heb heel lang aan het water gezeten, met een boek in de zon. Genieten. Ook bij deze familie kregen we een traditionele maaltijd. Er was een vuur in de grond, daar werden kratten met vlees en groenten in gezet. Deze werden met doeken bedekt en toen werd alles begraven. Ons eten heeft 4 uur in de grond moeten garen, maar het smaakte fantastisch. Het stamhoofd vertelde ons de prachtigste verhalen over de Maori’s en iedereen hing aan zijn lippen. Het zijn hele inspirerende, lieve mensen. Ik voelde me er erg welkom.

ROTORUA, TAUPO

Rotura stinkt naar rotte eieren. In het dorpje zelf is niet zo veel te doen, maar er om heen zijn honderden activiteiten. Helaas hadden we weinig tijd om echt iets te gaan doen (of ik moest een dag extra blijven en op de volgende bus wachten, maar daar voelde ik weinig voor omdat ik met een leuke groep was). Dus vonden we de lokale Starbucks en maakten we gretig gebruik van het gratis internet. Je betaalt hier iedere keer een paar euro om eventjes online te zijn en dat tikt best aan met mijn Facebookverslaving.

In Taupo besloot ik heel heldhaftig dat ik uit een vliegtuig wilde springen (inner Rambo roffelt op zijn borst). Met bleke gezichtjes zaten we te wachten tot we in het roze vliegtuigje konden stappen om 12.000 ft boven de grond er weer uit te springen. Helaas, of gelukkig?, bleek de wind te sterk te zijn om te skydiven, het was te gevaarlijk. Dus dropen we teleurgesteld (en een beetje opgelucht af). Maar wie weet heb ik het lef later in dit avontuur nog.

BLUE DUCK LODGE

Stray brengt ons naar plekken waar je normaal gesproken niet zo snel komt. Zoals Blue Duck Lodge. Een boerderij ergens in the middle of nowhere, met een prachtig landschap. Je kon er paardrijden of op geitenjagen, maar daar werd mijn inner Rambo niet echt opgewonden van. Dus bleef ik met mijn Ierse en Nederlandse vriendinnetjes bij onze huisjes. We picknickten in de zon, deden spelletjes en updaten onze dagboeken. ‘s Avonds roosterden we marshmallows in het kampvuur.

TONGARIRO ALPHINE CROSSING

De volgende ochtend stonden we vreselijk vroeg op om de Tongariro Alphine Crossing te ‘wandelen’. Het is een tocht van 7 uur door een prachtig landschap. Alleen de tocht zelf is hels. Zo moet je over The Devils Staircase (een uur trappenlopen, had ik dat nou maar getraind in de sportschool). Tijdens de trektocht kom je langs Mount Doom van Lord of the Rings en dat is super gaaf. Als je denkt helemaal boven te zijn en dat je dan alleen nog maar hoeft af te dalen, dan heb je het mis. De afdaling was nog enger. Je moest van een hele steile helling af, met los grind en zand. Ik gleed continu uit en als ik dan de diepte in keek raakte ik lichtelijk in paniek. Gelukkig kon iemand uit de Straybus me naar beneden helpen en kon ik veilig uitkijken op the Esmerald lakes, wat echt onvoorstelbaar mooi is. Daarna loop je nog zo’n 3 uur berg op berg af, voordat je eindelijk aan het eind bent. Mijn benen wilden op het eind niet meer, ik heb lichamelijk nog nooit zoiets van mezelf gevraagd, maar ook nu ben ik weer supertrots dat ik het gedaan heb. Ik heb maar mooi een van de drie mooiste dagtochten ter wereld gemaakt! ‘s Avonds wachtte er gelukkig een heerlijke hottub op ons. Relaaaax.

WELLINGTON

De reis naar Wellington was lang. Uiteindelijk had ik daar maar een halve dag, wat ik echt heel jammer vond. Wilde eigenlijk een dagje langer blijven, maar de volgende bus zat vol, dus dat zat er niet in. We hebben gewinkeld en ‘s avonds hadden we een heerlijk feestje met wijn en shotjes. Ik nam afscheid van Eva en de Ierse meisjes, wat ik super jammer vind, want nu begint het avontuur weer opnieuw :-). Over 1,5 week ben ik weer terug in Wellington en ik hoop dan even het museum in te kunnen duiken :-).

Ik heb het heerlijk in Nieuw Zeeland. De zon schijnt de hele dag, ik ontmoet leuke mensen en ik doe alleen maar dingen die ik wil. De landschappen zijn prachtig, ik verwacht ieder moment een hobbit of een ork tegen te komen. Kan me alleen niet voorstellen dat ik pas 2 weken weg ben en nog 6,5 maand te gaan heb! Het voelt alsof ik al maanden weg ben.

Sweet as, loves!

admin

12 Comments

  1. Museum van Wellington is wel geinig. Vooral het gedeelte over de aardbevingen (lekker kinderlijk ingericht). Tof dat je de crossing hebt gedaan. Kon ik niet doen, omdat het te slecht weer was. Wel toen 17km gelopen naar Mount Doom. Echt een goeie plek!

    Heel veel plezier op het Zuid Eiland!

  2. Aaaah Lotte, wat een verhalen! Echt genieten! Ik moet zeggen dat ik van dit lezen zelfs reiskriebels krijg! Echt genieten!
    En dansen als Rambo snap ik wel, wat een overwinning is dat voor je geweest! Echt goed bezig!
    En blijf genieten, maar ik geloof, dat dat wel goed komt! :)

  3. Yay, superleuk om te lezen Lot! Je schreef dat je graag nog een paar dagen terug zou gaan naar Auckland, niet doen! Als je een paar extra dagen wilt besteden in een stad, doe dat dan in Wellington of in Christchurch. Veel leukere mensen, iets gemoedelijker en leukere steden! Dit lijken trouwens bijna mijn eigen verhalen, echt leuk om te lezen! Vind het echt tof dat je naar NZ bent gegaan <3

  4. He lieverd!

    Wat is het super om al je geweldige verhalen te lezen! Fijn om te lezen dat je al zoveel leuke mensen hebt ontmoet en zoveel gave dingen hebt gedaan! Wees maar blij dat je nog 6,5 maand hebt, want als je straks nog maar 2 weken over hebt denk je vast….shit ik moet over 2 weken naar huis, ik wil nog zoveeeeel doen (hihi)!

    Je bent een topper schat! Blijf genieten en onwijs veel mooie avonturen aangaan!

    Love you xxx

  5. Dit was weer echt een genietmoment. Even op mijn gemak de belevenissen van Lot te lezen. Fijn dat je zo aan het genieten bent. Dikke Xus en veel plezier verder.

  6. Lotte, ik heb genoten van je verhaal. Heerlijk te horen dat je er zo van geniet en ons laat mee genieten. Van de mooie plekken ga ik kijken of ik afbeeldingen op Google kan vinden. Hele goede en fijne reis, Toon en Nely Spijker

  7. Hee babe! Heb eindelijk de tijd gevonden om alles te lezen. Vind het heel fijn dat het je zo goed af gaat daar! De reiskriebels komen zo wel naar boven hoor. Heel veel plezier en liefs vanuit Nederland! xxxxxx

  8. Lieverd! Uiteindelijk níet met een kopje thee op de bank afgelopen maandag, maar wel nu op mn werk mét een kopje thee rustig alles gelezen! lief wat heb je het heerlijk en ik beleef het door jouw mooie verhalen een beetje mee :)! kan niet wachten op meer! :) geniet!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *