Kia Ora

Hobbitom

Hobbiton

Nieuw Zeeland. Onze reis samen is alweer voorbij. Wat heb je me laten genieten. Je was alles waar ik op hoopte en meer. Je was er op mijn hoogtepunten en dieptepunten en ik ben van je gaan houden. Zoveel dat ik mijn hoofd al plannetjes maak om je terug te zien! Maar er zijn nog wat momenten verstreken sinds mijn vertrek uit Queenstown.

MOUNT COOK, RANGITATA, KAIKOURA
Kaikoura
Tijdens mijn laatste dagen op de Straybus heb ik niet genoten. Mount Cook, Rangitata en Kaikoura zijn als een waas aan me voorbij gegaan. Ik kon niet genieten. Ik voelde me vreselijk alleen en de regen kwam met bakken uit de hemel. Ze voedde mijn tranen of misschien voedde ik de regen door maar te blijven huilen. Iedereen was heel lief voor me en ik probeerde te stoppen, maar opeens miste ik alles thuis zó erg dat ik op het punt stond Kilroy te bellen en naar huis te gaan. Ja, die momenten zijn er ook. Na 3 weken feest en genieten, stond ik op instorten.

Mount Cook is de hoogste berg van Nieuw Zeeland, maar door het slechte weer en de dichte mist heb ik hem helaas niet gezien. In Rangitata hield de regen aan, dus kropen we de hele dag rond het haardvuur, dronken thee en keken slechte films. We sliepen in 3 persoons stapelbedden. Wie daar geen voorstelling bij heeft: dat zijn 3 bedden boven elkaar. Ja, zo krijg je wel 12 man in één kamer. (En ze hadden ook nog eens 1 douchekabine met 3 douches. Dag privacy. Er is erg weinig gedoucht die dag ;) ). De volgende dag doorgereden naar Kaikoura, waar je de prachtigste dingen kunt doen. Zoals zwemmen met dolfijnen, walvissen spotten en op boot gaan vissen. Alleen was alles gecanceld vanwege het weer. Samen met de Britse Elly keek ik The Moulin Rouge om een beetje bij te komen van alle tranen. De volgende dag werd ik zonnig wakker en ook de zon liet zichzelf weer zien. Toen pas zag ik de schoonheid van Kaikoura en ik besefte dat ik vooral niet moet vergeten te genieten van al het moois om me heen.

WELLINGTON
Wellington
We reden naar de ferry in Picton, waar van alles mis was, waardoor we 100 uur later pas in Wellington aankwamen. Toen ik de kamer in kwam bleek Florine in mijn kamer te zitten! We hebben elkaar tijdens mijn eerste avond in Auckland ontmoet en zij heeft rondgereisd met de Kiwibus. Het was fijn om haar te zien en samen met haar en Mariska en Miranda (2 Nederlandse meiden op mijn bus), zijn we pizza gaan eten en wijntjes gaan drinken. Gelukkig had ik besloten om een extra dagje Wellington te doen om op Ditmar te wachten. Samen met Florine ben ik naar het nationale Te Papa museum geweest, wat gigantisch was en waar ik nog wel een week doorheen had kunnen struinen. In de middag had ik afgesproken met Carlijn, een vriendinnetje van Suus. Carlijn werkt als au pair in Wellington en ze wilde mij de stad wel laten zien. Florine ging ook mee en we hadden meteen een klik. We zijn naar een buitenwijk gereden met de bus en zijn daar een heel leuk surfcafe’tje ingedoken. Het eten en de smoothies waren heerlijk. Later zijn we nog snel de leuke vintageshops van de stad in gedoken en heel misschien heb ik daar wel een nieuwe hoed gekocht. ‘s Avonds arriveerde Ditmar, wat een hele opluchting was en we aten de lekkerste Indiaanse curry en dronken stiekem wijn op de kamer. Met z’n drietjes zijn we nog uit dansen gegaan in de stad en het was een heerlijke dag in het leven een backpacker.

HELLO, GOODBYE AUCKLAND
Wellington
De busreis van Wellington naar Auckland is lang. Ruim 10 uur. Gelukkig hadden Ditmar en ik flink eten in geslagen. Ik voelde tijdens de busreis wel vlagen paniek opkomen. Zodra ik uit de bus stap moet ik het echt alleen doen. Dan regelt Stray het niet meer voor me en zit ik niet meer bij mensen op de kamer die ik al ‘ken’. Mijn grootste angst op deze reis is niet uit vliegtuigen springen of door donkere grotten kruipen. Nee, ik ben bang voor de eenzaamheid. Dat niemand met me wil praten en dat ik alleen blijf voor de rest van mijn trip. Ik moest dan ook moeite doen om niet hysterisch te worden toen ik bij mijn hostel was en ik afscheid nam van Ditmar en de bus. Toen mijn kamer ook nog eens helemaal leeg bleek te zijn, kreeg ik echt te kwaad. Maar ik knipperde mijn tranen weg, dwong mezelf te lachen en ben naar buiten gegaan om eten te kopen. Onderweg raakte ik in gesprek met een monnik. Hij vertelde me over karma en over geluk van binnen uit en het klinkt gek, maar dat gesprek was alles dat ik nodig had om weer vertrouwen in mijzelf te krijgen. Ik voelde me zoveel beter en vond het meteen een stuk minder erg om een avondje alleen te zijn. Terug in mijn kamer zat daar de Schotse Zoë en na een leuk gesprek nodigde ik haar uit om de volgende dag samen de gratis Straytour door Auckland te doen en dat vond ze erg leuk.

We hadden onmiddellijk een hele goede klik met buschauffeur Anna, zo gek als een deur, en met de Engelse Chris. De zon scheen heerlijk en we kregen een leuk overzicht van de stad. We zijn zelfs (gratis) de Aucklandbridge opgeklommen met helmpjes en kabels. Spannend. Anna nodigde ons drieën bij haar thuis uit voor drankjes en om later de stad in te gaan. Het was fantastisch. We aten pizza’s, dronken cider en belandden uiteindelijk in een karaokebar.

HOBBITON
Hobbitom
Vanaf het moment dat ik wist dat ik naar Nieuw Zeeland ging, riep ik dat ik naar Hobbiton wilde. Het is de filmset van The Shire, waar Lord of The Rings en The Hobbit zijn opgenomen. Ik pakte een bus die er 3 uur over deed om in het kleine plaatsje Matamata te komen en ging naar het hobbitdorpje. Het is klein, maar je krijgt een prachtig uitzicht op kleine hobbithuisjes en mooie tuintjes. Na afloop drink je bier in The Green Dragon. Ik ben blij dat ik dit op mijn laatste dagje Nieuw Zeeland nog heb kunnen doen. Anders was mijn reis niet compleet geweest. Ik wilde drie dingen doen: Skydiven, The Tangoriro Alphine crossing en Hobbiton! Die kan ik dus allemaal mooi van mijn lijstje af strepen.

Ik moest mijn laatste avond wel écht even de was doen. In de ochtend kwam ik er achter dat ik geen schoon ondergoed had en ik moest dus mijn bikini aan. Het leven van een backpacker!

KIA ORA
image
Nieuw Zeeland is spectaculair. Het is jammer dat ik alle onwerkelijke landschappen soms een beetje voor lief heb genomen. Omdat je binnen 3,5 het hele eiland rond reist, heb je al snel het gevoel: oh, weer een meer. Dit landschap lijkt op het vorige. Dat is zonde en ik ben van plan om in Australië wel een paar dagen langer op plekken te blijven. Ik heb geen haast. De Straybus is me erg goed bevallen, ondanks dat het af en toe voelde als een schoolreisje. Zeker als je een beetje vastigheid op je reis wilt, zeg ik: boeken! (Ohja, ik kan je 5% geven ;) )

Ik vind het heel moeilijk om Nieuw Zeeland en de onwijs mooie mensen die ik de afgelopen weken heb ontmoet achter te laten, maar ik ben ook klaar voor het volgende hoofdstuk. Ik zeg kia ora en sweet as. NZ, je zit in mijn hart, wacht op me. I’ll be back.

Klik hier als je mijn foto’s van Nieuw Zeeland wilt bekijken!

admin

12 Comments

  1. Wat een heerlijk verhaal weer om te lezen. De angst om alleen te zijn herken ik, zit vast in de familie. Hopelijk ga je van Australië net zo genieten als van Nieuw Zeeland. Liefs van ons

  2. Fijn om weer een blog te lezen…houd vol lieverd, je gaat nog heel veel mooie dingen doen en daar horen gelukkig ook mindere dagen bij;) ik geloof dat we dat hier in Nederland ‘menselijk’ noemen of zoiets :P

    Have fun liefie xxxxx

  3. He Lotte wat schrijf je toch fijn :) Grappig dat je jezelf zo tegenkomt he, als je dan ineens op jezelf aangewezen bent. Maar dat zijn de momenten dat je mooi laat zien dat je een doorzetter bent! Geniet wat er te genieten valt, thuis is maar een internetverbinding van je weg…

  4. Lieve Lotte, het was weer een super mooie blog!
    Probeer er van te genieten en tot de volgende blog.
    Liefs van ons.

  5. Lotte, geniet er van, blijf wel daar.Neem de heimwee voor lief. Misschien doe je dit later nooit meer. Op naar Australië en je volgende blog.

  6. Heel mooi geschreven. Een prachtig document van je reis met alles erop en eraan. Ik ben benieuwd naar het volgende hoofdstuk.

  7. Ha lieve Lotte,
    Wat is het mooi om je blog te lezen. Het is avontuurlijk, ontroerend en spannend tegelijk. Maar hou al het moois voor ogen…iedereen is bij je en leeft met je mee waar je ook bent! Geniet van deze reis en ik denk aan je.
    Liefs,
    Margot

  8. Lieve Lotte, dank dat ik je “mijn” Wellington heb mogen laten zien. Geniet van de mooie avonturen die die komende maanden nog op je pad gaan komen!

  9. Hee snoes. Ik vind het heel fijn je verhalen te lezen <3 En dat je mensen mist, Nederland mist en misschien zelfs Sinterklaas mist is allemaal een teken vaan heel veel liefde en gelukkig ook een teken van ooit weer thuiskomen, maar tot die tijd moet je dat dan ook vooral voor lief nemen en genieten! Ik geloof dat als we oude omaatjes zijn en bij elkaar op de advocaat met slagroom komen je me no steeds over deze geweldige reis kan vertellen, het is zoveel waard! Geniet meid, genietttt! xxxxxxxxxxx

  10. Dappere Lotte. Ik ben trots als ik je verhalen lees en vind het sterk van je dat je je door de moeilijke momenten heen slaat en weer opstaat, maar ze wel durft te laten zien aan ons. Op naar de volgende avontuurtjes! Liefs <3

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *