Goodmorning Vietnam

image

Fietsen
Vietnam ruikt naar wierook en naar Nederland tijdens Oud & Nieuw. Vietnam heeft geen verkeersregels. Vietnam is chaos, maar ook rust. Vietnam is altijd te laat. Vietnam is de overtreffende trap van vriendelijk. Vietnam is nooit meer naar huis willen.

HANOI

Het is koud als ik het vliegtuig uitstap. En dan bedoel ik echt koud. Ongeveer 16 graden. Aangezien ik me net 3 maanden in een warm bad van 30 graden heb begeven is het even slikken. Het visum regelen gaat sneller dan verwacht en voor ik het weet zit ik in de taxi op weg naar Hanoi. Ik deel de taxi met Elle uit Nieuw Zeeland en haar vriendin. Alhoewel ik dat dan nog niet weet, gaat zij een groot deel van mijn reis uitmaken. Het hostel waar ik slaap is fantastisch. De bedden zijn groot en zacht en de dekens zijn als wolken. Die kan ik wel gebruiken, want ik bevries bijna, zo koud is het. Ik besluit vroeg naar bed te gaan na alle feestjes in Thailand en ik slaap uren.

De volgende ochtend koop ik eerst een windjack en besluit ik de stad te gaan ontdekken. Scooters rijden kriskras door elkaar en de weg oversteken is een hele kunst. Ogen dicht, lopen en hopen dat je niet wordt aangereden. Ik ben al snel verdwaald en kom bij de beroemde ‘Waterpuppet’s terecht. Ik besluit het er op te wagen en naar binnen te gaan. 45 minuten naar dansende poppen kijken en naar Vietnamees gezang luisteren is… bijzonder. Ik was er al voor gewaarschuwd, maar goed, ik wilde toch een beetje cultureel Vietnam mee krijgen. ‘s Avonds ga ik een 18 cent biertje drinken met Kevin (een vriend van Coen) en zijn vrienden. Het is heel leuk om op straat te zitten op piepkleine krukjes en naar het langskomende volk te kijken. Ik voel me bijna een local en Kevin en zijn vrienden zijn onwijs aardig. De volgende dag besluit ik het Womenmuseum te bezoeken, waar de geschiedenis van de vrouw in Vietnam wordt uitgebeeld. Super interessant!

image

Vanuit Hanoi zijn twee tours te doen die echt de moeite waard zijn. Sapa (het binnenland in, rijstvelden etc) en Halong Bay (Bijzondere rotsen die uit de zee omhoog steken). Sapa wordt me vanwege de kou afgeraden, dus besluit ik op de beroemde Castawaytour van het hostel te gaan. Ook dit is… bijzonder. De boottocht blijkt een boozecruise te zijn, wat inhoudt dat je ongeveer 24 uur per dag aan het drinken bent. Nou ben ik best in voor een feestje (of een paar ;) ), maar de hele dag drinken is niet voor mij weggelegd. Daarbij is het koud, regenachtig en mistig, waardoor er niet heel veel te zien is van één van de mooiste plekken in Vietnam. Na 2 nachten stort ik me doodmoe en verkouden in mijn zachte bed in Hanoi. Tijdens de tour heb ik wel hele leuke mensen ontmoet. Waaronder Ross, die besluit een stuk met me mee te reizen.

PHONG NHA CAVES & HUE

image

Met de nachttrein reizen Ross en ik naar Phong Nha. Een nationaal park met de mooiste grotten. Ik heb er een artikel over gelezen in een backpackersmagazine. Het heeft een schattig hostel en de tochten die ze maken schijnen fantastisch te zijn. Ross slaapt in een ander treinstel dan ik en ik beland in een cabine met een Vietnamees gezin. We raken aan de praat en met gebrekkig Engels proberen ze me al snel uit te huwelijken aan hun oudste zoon. Ik bedank vriendelijk en ga naar bed. Om 4 uur ben ik wakker, klaar om in Phong Nha te arriveren. Helaas besluit de trein er 2 uur langer over te doen. Even ben ik bang dat ik mijn stop gemist heb. Gelukkig komt de trein uiteindelijk aan en ook Ross stapt uit. We waren bang dat één van ons zich zou verslapen. Een taxi wacht op ons, de arme man heeft twee uur op ons staan wachten.

Aangekomen in het hostel kunnen we meteen in onze kamer terecht, maar tijd om bij te komen hebben we niet. Onze tocht naar de grotten gaat beginnen. Beneden ontmoet ik Elle weer, het meisje uit de taxi in Hanoi. Haar vriendin moest vanwege een gebroken voet naar huis en ze reist nu alleen. Ross en ik adopteren haar en we hebben een onwijs leuke dag. We lopen door gigantische grotten, zien de snelweg die tijdens de oorlog met Amerika is aangelegd en we gaan ‘caven’. Dat heb ik in Nieuw Zeeland ook al gedaan, maar hier is het allemaal net even iets minder goed geregeld. Het is leuk om met een kano naar de ingang van de grot te roeien, maar een stuk enger om in het pikkedonker, met een zwak lichtje door de modder te zwoegen en soms tot je middel weg te zakken. Of door het zwarte, ijskoude water naar de uitgang te zwemmen. Gelukkig zijn we al een stuk zuidelijker dan Hanoi en het weer is zonnig, dus we warmen snel weer op (mede mogelijk gemaakt door een shot lokale drank). Aan het eind van de dag heb ik er twee reisgenootjes bij en doodmoe vallen we in slaap.

image

De volgende dag kunnen we niet uitrusten, want we hebben een tour geboekt richting de Vietnamese Demilitarized Zone. Dat is waar de Vinh Moc tunnels zijn gegraven. Hele families leefden daar 10 tot 30 meter onder de grond tijdens de Vietnam oorlog. Ik besluit deze tunnels te bezoeken en niet die in Ho Chi Min, omdat die vele malen smaller zullen zijn en ik me daar niet doorheen durf te wurmen. De tunnels zijn indrukwekkend. Ongelofelijk dat in die kleine ruimtes werd geleefd! Vroeg in de middag komen we aan in Hué. Er is daar niet zo veel te doen, dus we blijven er maar een halve dag. We besluiten een taxi te huren die ons rondrijdt naar tempels en belangrijke toeristische plekjes. Helaas kunnen we niet meer naar binnen in het gigantische citadel (het oude Keizerlijke rijk). Ze vragen ons een belachelijk toeristenbedrag voor een half uurtje rondkijken omdat ze gaan sluiten. We bedanken en besluiten op straat lekker te eten en een biertje te drinken.

HOI AN

20140415-143442.jpg

image

De bus naar Hoi An is de hel. De airco werkt niet, ze hebben te veel mensen ingeboekt, dus er zitten mensen op krukjes in het gangpad terwijl de bus hobbelt en schommelt en er gaan twee mensen over hun nek. 4 uurtjes hebben nog nooit zo lang geleken. Gelukkig worden we voor ons hostel afgezet en dat blijkt een zwembad te hebben, waar we meteen neerstrijken. Het hostel heeft ons allemaal in een andere kamer geboekt, wat een beetje vreemd is, maar ik ontmoet wel een leuk stel mensen in mijn kamer, die ik de rest van mijn reis zal tegen komen.

Hoi An is prachtig. Het is niet heel groot, maar groot genoeg om fietsen te huren en de stad te ontdekken. Het is heerlijk om weer op een fiets te zitten en de wind door mijn haren te voelen. We fietsen naar het strand, waar we de Schotse Anna en haar vriendin ontmoeten. Het is heerlijk om na de koude dagen weer de zee in te kunnen. (Ik weet niet hoe ik ooit nog een winter ga overleven!) We rijden ook naar de waterkant in het oude gedeelte van Hoi An, waar oude vrouwtjes met rieten hoedjes in bootjes ronddrijven en je van alles proberen te verkopen en waar ‘s avonds honderden gekleurde lampionnen oplichten. Waar de markt bruist van het leven, verse groenten, levende eenden en kippen (ieksss), en vrouwtjes die je wenkbrauwen met een draadje willen mishandelen. Dit is precies hoe ik me Vietnam had voorgesteld. Aan de waterkant eten we de beste cheesecakes en brownies voor lunch. Op reis is alles mogelijk.

Hoi An is ook bekend voor alle kledingmakers. Er zitten er wel 50 in één straat. Elle en ik besluiten jurken op maat te laten maken. Het is een feest om modellen uit te zoeken, kleuren en stoffen te kiezen en een dag later alles te passen. Onze tailor is een toverfee, alles zit perfect en ik kan dan ook niet wachten om de jurken te kunnen dragen in Nederland. Ik voel me in Hoi An niet erg lekker. Ondanks dat ik veel slaap, ben ik ook de hele tijd moe, wat vrij vervelend is. Ik ga langs de dokter, die het weglacht en me wegstuurt met een kilo antibiotica en een hoge rekening. Niet exact wat ik had verwacht. Vanuit Hoi An nemen we een nachtbus naar Nha Trang. We hebben geluk. Ross, Elle en ik krijgen de achterbank, waardoor we onze benen kunnen strekken. De andere bed/stoelen zien er erg oncomfortabel uit. We nemen een slaappil en 13 uur later worden we wakker in Nha Trang.

NHA TRANG & DALAT

image

Iedereen zegt dat Nha Trang vreselijk is en dat ik zo snel mogelijk door moet reizen, maar wij vinden Nha Trang zo leuk dat we zelfs een extra dag blijven. Er zijn veel Russen die zich niet netjes gedragen, maar als backpacker kun je je daar makkelijk aan ontrekken. We zitten weer in een hostel waar alle backpackers naar toe gaan, dus we ontmoeten weer veel mensen die we ook al in Hoi An hebben ontmoet.

We liggen op het strand en verwonderen ons erover hoe goedkoop Vietnam is. We nemen een kabelbaan naar Vinpearl, een waterpark op een eiland, waar we de hele dag van glijbanen roetsjen en in achtbanen zitten. We leren Anna beter kennen en al snel is ze onderdeel van ons reisgenootschap. Elle en ik gaan badderen in de modderbaden van Nha Trang en we nemen een blinde massage. Dat houdt in dat een blind persoon je masseert. Mijn masseur is alleen niet zo blind en het is nogal ongemakkelijk als hij in mijn oor begint te fluisteren dat ik zo mooi ben en dat hij met me wil trouwen. Elle en ik weten niet hoe snel we weg moeten komen uit de salon. Weer een ervaring rijker. De avonden zijn ook goed gevuld in Nha Trang. We eten iedere avond heerlijk en gaan daarna dansen in de Why Not Bar of beer pingpong spelen, waarbij je pingpongballetjes in glazen bier moet mikken. Je leert nog eens wat op reis.

image

 

 

Om vanuit Nha Trang in Dalat te komen, besluiten Ross, Elle en ik om een easy rider tour te gaan doen. Je zit dan achterop de motor bij een local die je door de prachtigste landschappen rijdt. Ja, het is eng achterop een motor, maar het geeft tegelijkertijd ook een enorme kick. De wind wappert door je haar, je moet je stevig vasthouden en je scheurt met 120 km per uur door bergpassen. Ik zet mijn muziek aan, want ik kan niet met de anderen praten. Het is heerlijk om mijn favoriete bandjes te horen, terwijl ik naar het verbijsterende landschap kijk. Vietnam is prachtig. De dorpjes aan de kant van de weg zijn klein, mensen staren ons met open mond aan en willen met ons op de foto. Kinderen zwaaien uitgelaten en rennen met de motors mee.

20140415-143252.jpg

We brengen de nacht door in een homestay met een familie. Jammergenoeg heeft de familie er weinig zin in en we zien ze dan ook niet. De kamer waar we slapen, is krakerig en donker en we horen de ratten rondscharrelen. Zelfs Ross is bang en we besluiten onze matrassen tegen elkaar te schuiven en met z’n 3en onder dezelfde klamboe te slapen. Bangerikken die we zijn. Gek genoeg slapen we heel goed en de volgende dag gaan we vroeg op pad naar Dalat. Ik denk dat deze tour een van de coolste tours is die ik tijdens mijn reis heb gedaan. Het is eng, maar ook onwijs genieten. Ik zou zo weer achterop de motor stappen.

20140415-143736.jpg

Uitgeput komen we in Dalat aan. Ons hostel is een beetje vreemd. Een uitgelaten Vietnamese dame springt om ons heen en we krijgen thee en bananen. Het hostel blijkt door een moeder en haar twee dochters gerund te worden en ik ben nog nooit zo liefdevol ontvangen in een hostel. Iedere avond kookt de moeder een uitgebreid avondmaal voor iedereen in het hostel en het is het beste eten dat ik in Vietnam heb gegeten. Het is heerlijk. Dalat Family Hostel is geen feesthostel, iedereen zit op de grond, drinkt biertjes en praat over hun reis. Het voelt alsof je bij familie op visite bent. In Dalat doen we niet zo veel. Ross en ik gaan samen met een Canadees meisje waterfietsen en struinen rond over de markt. Waarom Dalat klein Parijs wordt genoemd, weten we niet. We kunnen er wel lekkere taartjes eten.

HO CHI MIN CITY

image

Ho Chi Min City aka Saigon. De busreis is eindeloos, maar het hostel waar we terecht komen, is het helemaal waard. Het is nieuw, de douches zijn fantastisch en er is een bar op het dak, waar we onze avonden doorbrengen met kaarten en gratis popcorn voordat we de stad in gaan. Ho Chi Min is alleen al leuk om door heen te lopen. Het is chaotisch, maar je kunt er makkelijk je weg vinden of anders stap je achterop een scootertaxi (wat overigens vele malen enger is dan achter op een motor). Elle en ik bezoeken meerdere markten en kopen een typische Vietnamese hoed. Met z’n allen gaan we richting het Warmuseum, waar de gruwelen van de oorlog met Amerika tentoon worden gesteld. Na 5 minuten moet ik al zo hysterisch huilen dat ik besluit terug te gaan naar het hostel, ik kan het niet aan. Verder doen we niet zo veel. We lopen vooral rond en stuiten op kleine locale plekken. ‘s Avonds zijn de straten gevuld met mensen die op kleine krukjes bier drinken, net als in Hanoi. Het is een mooie afsluiter van Vietnam voordat Elle, Ross, Anna en ik de bus pakken naar ons volgende avontuur, Cambodja.

De laatste avond is ook de laatste avond dat ik James Hart ontmoet. Door heel Vietnam ben ik hem tegen gekomen, samen met zijn beste vriend Derek. Hij is iemand die je bijblijft. Hij en Derek maakten mijn eerste avond in Vietnam een stuk prettiger door tegen me aan te praten. James maakte me altijd aan het lachen en stond fantastisch in het leven. In Cambodja is hij plotseling overleden, wat iedereen enorm heeft geraakt. Hij was een prachtig persoon en ik hoop dat we hem nooit vergeten. Via deze link kunnen jullie mee over James lezen.

http://www.dailymail.co.uk/news/article-2595179/New-Jersey-man-29-dies-suddenly-backpacking-Cambodia.html

Van alle Aziatische landen waar ik tot nu toe ben geweest, vind ik Vietnam het meest indrukwekkend. Het is nog zo rauw, zo mooi. Ik ga zeker nog een keer terug om de dingen te doen die ik nu wegens tijdgebrek heb overgeslagen. Verder gaat het heel goed met me! Na 5,5 maand af en toe wel een beetje heimwee, maar ik ga nog even intens genieten van de komende 6 weken!

admin

3 Comments

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *